มันเป็นรักแรกพบ
ผมนั่งรถไฟไปมหาลัยเหมือนทุกๆ วัน
แต่ในครั้งนั้น ความรักได้บังเกิดขึ้น
สิ่งแรกที่ผมคิดเลยก็คือ
"อดทนไว้หน่อยนะเพื่อน"
สถานีชูงะคุอิน
แต่เธอก็คงเป็นคนที่ผมจะไม่มีวันได้เจออีก
ถ้าผมลงจากรถ ทุกอย่างก็จบ
เอาล่ะ เอาอย่างนี้ดีกว่า
ถ้าผมลงรถที่สถานีเดียวกับเธอ ผมจะคุยกับเธอ
เอาล่ะ เอาแบบนี้...
สถานีทาการะงะอิเคะ
ขอโทษนะครับ
เอ่อ...
"วันที่ 1"
ผมขออีเมลคุณได้ไหม
ผมเห็นคุณบนรถไฟ
และผมคิดว่าผมชอบคุณ
คุณอาจตกใจที่จู่ๆ ผมก็มาพูดแบบนี้ แต่มันเป็นความจริงนะ ตัวผมเองก็ยังตกใจ
ฉันไม่มีโทรศัพท์มือถือนะคะ
หา
เหรอ
เข้าใจแล้ว
พูดมาแบบนี้
ผมพอเข้าใจแล้ว
ผมไปก่อนนะ
ไม่ใช่นะ
ฉันไม่มีมือถือจริงๆ
ผมชื่อมินามิยามะ ทาคาโทชิ
ผมอายุ 20
ฉัน ฟุคุจู เอมิ อายุ 20 เหมือนกันค่ะ
เราอายุเท่ากันเลย
ไม่มีอะไรหรอก
ผมเรียนการวาดการ์ตูน อยู่ทีมหาวิทยาลัยศิลปะแถวนี้
การ์ตูนเหรอ
อย่างพวกการ์ตูนล้อการเมือง ในหนังสือพิมพ์น่ะ
ฉันเคยอ่าน แปลกดีนะ
ส่วนฉันเรียนอยู่ที่โรงเรียนเสริมสวย
แถวนี้มีด้วยเหรอ
เปล่าหรอก ฉันนั่งเลยป้ายมาแล้วน่ะค่ะ
ฉันเพิ่งจะย้ายมาอยู่ที่นี่
ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ
ครับ
ทำไมถึงเป็นฉัน
คุณชอบอะไรในตัวฉัน
ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน
แต่โดยสัญชาตญาณมันรู้สึกว่า มันคงต้องเป็นคนนี้
ยังไงก็ต้องเข้าไปคุยกับเขา
ไม่อย่างนั้นมันก็คงไม่มีหวัง
ขอโทษนะครับ มันทำให้คุณรู้สึกไม่ดีรึเปล่า
ไม่เลย
ขณะนี้ ขบวนรถที่มุ่งหน้าไปยังเดมะจิยะนะงิ กำลังจะจอดที่ชานชาลาที่ 3
จริงๆ ผมต้องไปที่ทาการะงะอิเคะนี่นะ
ถึงเวลาต้องไปแล้วเหรอ
ฉันต้องไปแล้วล่ะ
ไปก่อนนะ
เดี๋ยวก่อนนะ
เราจะได้พบกันอีก
ใช่ไหม
เป็นอะไรไปเหรอ
มันก็แค่
มีเรื่องเศร้าเกิดขึ้นนิดหน่อยน่ะ
แล้วเจอกันอีกนะ
แล้วเจอกัน
แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ
"แล้วเจอกันพรุ่งนี้" อย่างนั้นเหรอ
หม้อหญิงมาเหรอ
ฉันไม่ได้หม้อซะหน่อย
- อุเอะยามะคุง อรุณสวัสดิ์ - ไง
ฉันจริงจังนะ
จริงจังว่าจะต้องหม้อให้สำเร็จ
ก็ไม่รู้สิ
ฉันเคยคิดว่า คนอย่างนายจะสนใจแต่การวาดรูป
ขอดูรูปเธอหน่อยสิ
- ฉันไม่ได้ถ่ายไว้ - งั้นก็วาดออกมาสิ
อย่าพูดอะไรบ้าๆ อย่างนั้นสิ
นายไม่ได้แลกเบอร์ติดต่อกับเธอด้วยซ้ำใช่ไหม
ฉันยังไม่ได้คิดถึงไปขั้นนั้น ฉันไม่เหมือนนายนะ
นี่ ฉันควรทำยังไงดี
- เดี๋ยวนายก็จะได้เจอเธอเอง - หา
นายบอกเรื่องที่เรียนของนายกับเขาไปใช่ไหม
ใช่ ฉันบอกวิชาเอกไปด้วย
งั้นเดี๋ยวเขาก็จะมาหานายเองแหละ
นายคิดอย่างนั้นเหรอ
มันไม่เป็นไรแน่นอน
โอ้ย...
แล้วเจอกัน
อุเอะยามะเก่งเรื่องรักๆ แต่ก็เป็นคนพูดไม่ค่อยคิด
แต่ความที่พูดไม่คิดของเขาก็ช่วยผมเหมือนกัน
วันรุ่งขึ้น
ผมมองหาเธอบนรถไฟ
ผมขึ้นรถในเวลาเดิม
ผมคิดว่า
การที่เธอพูดว่า "แล้วเจอกันพรุ่งนี้" มันหมายถึงเราจะได้เจอกันอีกบนรถไฟ
เสร็จละ
สวยจัง
นั่นเป็นภาพที่จะได้ติดโชว์ในห้องเรียนนี่นา
หา
ลายเส้นตรงก้นเธอในภาพสวยมากเลย
สวยใช่ไหมล่ะ ตรงคอก็ออกมาสวยเหมือนกันนะ
ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่
ก็ฉันบอกว่า "แล้วเจอกันพรุ่งนี้" ไง
แล้วคุณก็บอกว่าคุณจะมาวาดภาพที่นี่
"วันที่ 2"
จริงเหรอ
ยีราฟตัวใหญ่จังเลย
ว่าแต่เมื่อวานคุณกำลังจะพูดว่าอะไรเหรอ
หา
อะไรซักอย่างเกี่ยวกับทาการะงะอิเคะเนี่ยแหละ
อ๋อ คือตอนนั้น ผมจะพูดว่าที่นั่นเป็นที่ที่ผมชอบน่ะ
หา
- ฉันอยากไปดูบ้าง - หา
ตอนนี้เลยเหรอ
ตอนนี้เลย
ที่นี่เป็นที่ในความทรงจำของผม
หา
ตอนผม 5 ขวบ ในช่วงเวลานี้ของปีพอดี
ผมตกโป๊ะเรือตรงนั้นแล้วจมน้ำ
ตอนที่ผมคิดว่าคงต้องตายแน่ๆ แล้ว
มีผู้หญิงคนหนึ่งมาช่วยผมไว้
ผมจำได้ว่าเธอกอดผมไว้แน่นมาก
แปลว่าคุณก็เป็นหนี้ชีวิตเธอ
ตอน 5 ขวบฉันเองก็เกือบตายเหมือนกัน
จริงเหรอ
บังเอิญจังนะ
จริงสิ
ผมขอเบอร์โทรศัพท์คุณได้ไหม
ได้สิ
อ๊ะ ไม่ใช่อันนี้
นี่
ขอบคุณมาก
ฟุคุจู เอมิ 075-117-XXXX
- จริงง่ะ - หา
ทำไมนายถึงไม่ชวนเธอไปดื่มกาแฟ หรือกินข้าวหรือนัดเดทครั้งต่อไป
มันเร็วเกินไปนะ
นายบอกเธอว่านายชอบเธอ
แล้วฟุคุจูซังคนนั้นก็ดั้นด้นมาหานาย
แล้วแค่แลกเบอร์กับเขา นายพอใจแล้วเหรอ
ฉันว่าตอนที่นายแยกจากเธอ เธอคงคิดในใจว่า "มันอะไรกันวะ"
"ฉันนึกว่าเขาชอบฉัน แต่ทำไมเขาไม่นัดฉันต่อ"
งั้นฉันควรทำยังไงดี
โทรหาเธอเลย
- หา - นัดเดทเลย
- ตอนนี้เลยเหรอ - ตอนนี้เลยสิ
แต่ว่า...
ถ้าแค่นี้นายยังทำไม่ได้ ต่อไปนายจะมีปัญญาไปนัดเดทใครได้
เข้าใจแล้ว งั้นโทรล่ะ
ดี
ฉันต้องเริ่มไงบ้าง
ก็เช่น "ขอบคุณมากนะสำหรับวันนี้" นายนี่ก็
เดี๋ยว นายจะทำอะไรน่ะ เฮ้
โทรไปแล้วน่ะ ช่วยเขียนให้ทีว่าต้องพูดว่าอะไร
- เอาจริงเหรอ - เขียนให้ทีเถอะน่า
ฮัลโหล
บ้านของฟุคุจูซังใช่ไหมครับ
มินามิยามะคุง
เอ่อ ใช่ คือ...
ก่อนอื่นให้ขอบคุณที่เขามาในวันนี้
ขอบคุณมากนะที่มาวันนี้
ผมดีใจมากเลย
ผมดีใจมากเลยครับ
ฉันก็ดีใจเหมือนกัน
คือที่ผมโทรหาคุณก็เพราะว่า
"ดูหนัง เซฟสุดแล้ว"
เราไปดูหนังด้วยกันไหม
เอ่อ...
ฉันแนะนำให้ไปที่โรง "มินามิไคคัง"
หนังที่ฉายที่โรง "มินามิไคคัง" ก็สนุกดีนะ
- โรงอะไรกันน่ะ - ไม่เป็นไรหรอกน่า
ได้สิ
จริงเหรอ ดีจัง
คุณจะว่างเมื่อไหร่
พรุ่งนี้
พรุ่งนี้เหรอ
ตอบเยสไปซี่
เข้าใจแล้ว งั้นพรุ่งนี้บ่ายโมง
สถานที่ก็
สะพานซันโจ
รู้ไหมว่าสะพานซันโจอยู่ที่ไหน
ดี งั้นเจอกันที่นั่นน่ะ
โอเค แล้วเจอกันนะ
สำเร็จแล้ว ขอบใจมากนะ อุเอะยามะ
อย่ามากอดน่า ขนลุกว่ะ
นายนี่สุดยอด
โทษทีๆ
- อ้าว ทากาโทชิคุง - หวัดดี
โทษทีนะ พอดีฉันรีบ
งานที่นายส่งอาจารย์เมื่อวาน เขาเอาไปติดโชว์แล้วนะ
หา
อ๊ะ
อุเอะยามะสอนผมมาว่า ถ้าไปเดทต้องทำไงบ้าง
อย่างแรกเลย ต้องไปถึงก่อนเวลาและสำรวจพื้นที่
ุ อย่าเป็นผู้ชายประเภุท ทีชอบพาหลงทางหรือตืนเต้น
แล้วพาเธอไปดูของที่นายชอบ
ถ้าเธอไม่ชอบเหมือนกับนาย จะคบกันไปมันก็ไม่มีประโยชน์
ขอพิซซ่าหน้าพิเศษของวันนี้ครับ
อยากให้ฟุคุจูซังได้มาลองชิมนี่จัง"
พอผมคิดได้เช่นนั้น
มันก็เป็นธรรมดาที่ผมจะรู้สึก อยากให้เธอได้แชร์ทุกๆ อย่างกับผม
นี่ล่ะนะคือการมีความรัก
"วันที่ 3"
มินามิยามะคุง
คือ
- ไปกันไหม - เอาสิ
ตรอกข้างหลังมันน่าสนใจมาก
ดีจังเลย ฉันชอบสถานที่แบบนี้มากเลย
ดูนี่สิ
สุดยอดมากเลย
จริงด้วย
อร่อยมากๆ เลย
ใช่ไหมล่ะ
ร้านคาราอาเกะตรงนั้นก็ดูน่ากินนะ
- ไปชิมกันเถอะ - หา
ธรรมดาไปหน่อยเนอะ
ก็จริงนะ
เราไปโรงหนังกันดีกว่า
เดี๋ยวก่อน
เรากลับไปกินพิซซ่านั่นอีกดีกว่า
หา
ฉันทนไม่ได้ที่ต้องจบมื้อนี้ ด้วยคาราอาเกะนี่
ฟุคุจูซัง คุณนี่เป็นคนตลกนะ
หา
ดีต่อใจมากเลย
โอ้โห
น่ารักมากเลย
น่ารักนะ ปอมเมอเรเนียนรึเปล่า
มันน่ารักจนทนไม่ไหว
มันน่ารักตรงที่เราได้เห็นหมาตัวเล็กๆ พยายามวิงให้ทันเจ้าของ
มินามิยามะคุง เธอนี่เป็นคนตลกดีนะ
หา
สวยจัง
ไม่มีอะไร
แค่รู้สึกแปลกๆ
แปลกยังไง
แปลกที่ผมได้มาอยู่กับฟุคุจูซังแบบนี้
กับฉันเองก็เหมือนกัน
มันเป็นครั้งแรก
ที่ฉันมาออกเดท
นี่เป็นเดทครั้งแรกของฉัน
หา
ทุกคนพอได้ยินก็พูดอย่างเธอ
แต่ฉันชวนใครไปออกเดทด้วยไม่ได้จริงๆ
และก็ไม่มีใครชวนฉันออกเดทด้วย
ทุกคนคงคิดว่าไม่มีทางจีบคุณติด
ฉันถึงดีใจไง
ฉันเฝ้ารอคอยให้ใครสักคนมาพูดว่า "ผมชอบคุณ"
ฉันจะบอกความจริงอะไรเรื่องนึง
ว่าฉันคอยเฝ้ามองดูเธอมาโดยตลอดเลยนะ
หา
เธอไม่เคยสังเกตเลยใช่ไหม
ฟุคุจูซัง
คุณจะ...
คบกับผมได้ไหม
ฉันไม่ใช่คนที่น่ารักอะไรนักหรอก
ถึงบางคนจะคิดอย่างนั้นก็ตาม
ไม่เป็นไรหรอก
บางครั้งฉันก็เป็นคนงี่เง่าเอาแต่ใจ
บางครั้งฉันก็อาจเป็นคนเห็นแก่ตัว
ไม่เป็นไร
บางทีอารมณ์ฉันก็ขึ้นๆ ลงๆ ตามอาหารที่กิน
ไม่เป็นไร
งั้นเหรอ...
งั้นก็ขอฝากตัวด้วยนะ
ผมก็เหมือนกัน
ลืมไป มีอีกเรื่องนึง
ฉัน...
เป็นคนน้ำตาไหลง่าย
มินามิยามะคุง
ขอโทษที่ฉันมาสาย
ไม่เป็นไรหรอก
หมอนี่คืออุเอะยามะ
ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฉันฟุคุจู เอมิค่ะ
ผมอุเอะยามะ โชอิจิครับ
ผมต้องฝากคนอย่างหมอนี่ด้วยนะครับ
คนอย่างหมอนี่มันหมายความว่าไง
ฉันเข้าใจค่ะ
เข้าใจงั้นเหรอ
ที่นี่ห้องใหม่เธอเหรอ
ก็อุเอะยามะคอยบอก ให้ผมย้ายออกจากห้องมัน
ป้าฉันเป็นเจ้าของอพาร์ทเมนท์นี่เอง เธอจะมาเมื่อไหร่ก็ได้
เอาล่ะ
ฉันพร้อมจะช่วยแล้ว
งั้นฟุคุจูซังช่วยเอาถุงไปวางในห้องผมที ขึ้นบันไดไปทางขวานะ
งั้นฉันเอาถุงพวกนี้ไปด้วยนะ
ขอบใจมาก
น่ารักนี่หว่า
ใช่ไหมล่ะ
ดูแลเธอดีๆ นะ
แน่นอน
คุยอะไรกันเหรอ
ตอนที่จะนัดเธอเดทน่ะ ฉันต้องเขียนโพยให้...
ไม่มีอะไรๆ อุเอะยามะ ไปยกตู้เย็นที
ไหนเล่าอีกซิ
ฟุคุจูซังยกแต่ของเบาๆ ดีกว่านะ
เอ้านี่
ทำอะไรน่ะ
แย่แล้วๆ
ฉันบอกแล้ว
งั้นฉันขอตัวก่อนดีกว่านะ
- ขอบใจนะที่มาช่วย - ไม่เป็นไร ถือซะว่าเป็นของขวัญวันขึ้นบ้านใหม่
เยี่ยม
อุเอะยามะคุง
ฉันอยากให้เธอเป็นเพื่อนที่ดี กับมินามิยามะคุงต่อไปเรื่อยๆ นะ
เธอระวังเขาให้ดีๆ นะ
หุบปากน่า
- ฉันไปล่ะ - ขอบใจมาก
เราจะใช้คำเรียกกันและกันยังไงดี
ผมเุรียกคุณว่าฟุคูจูซังตลอด ซึงมันดูเป็นทางการไป
ฉันรู้ มันดูแห้งแล้งไปนะ
แห้งแล้งงั้นเหรอ
มันเป็นเรื่องที่สำคัญนะ
ต้องถึงจุดไหนกันนะ ทีคนเราจะเริมพูดจาต่อกันอย่างสนิทสนมขึ้น
ก็ตอนนี้เลยไง
ตอนนี้เลยเหรอ
งั้นก็
เอมิจัง
ทาคาโทชิคุง
เป็นอะไรไป
ฝุ่นน่ะ
- เป็นอะไรรึเปล่า - ไม่เป็นไร
ปัดกวาดเสร็จแล้ว ต่อไปก็เอาของออกจากลัง
ครับ
ฉันก็แค่ ชอบส่วนโค้งเว้าของเธอ
ทะลึ่ง
ฉันมองในเชิงความสวยงามน่ะ
ฉันพูดจริงนะ
นั่นน่ะ
ฉันเก็บไว้ให้ผู้หญิงคนที่ช่วยชีวิตฉันไว้
เหรอ
ห้าปีหลังจากที่เธอช่วยฉันไว้ ฉันก็บังเอิญวิ่งไปเจอเธอแถวบ้าน
เธอขอให้ฉันเก็บมันไว้ จนกว่าเราจะได้พบกันอีก
ดูลึกลับดีนะ
ไม่รู้ว่าฉันจะได้เจอเธออีกไหม
อ๊ะ
ทาคาโทชิคุงเป็นคนวาดรูปพวกนี้เหรอ
วาดตอนอยู่ประถมน่ะ
ขอฉันดูได้ไหม
ได้สิ
ฉันวาดรูปพวกนี้ตอนว่าง แล้วเอาไปให้เพื่อนๆ ดู
ฉันเก็บทุกเล่มไว้ในกล่อง
ทุกครั้งที่ฉันได้ยินพวกเขาพูดว่า ฉบับต่อไปจะมาเมื่อไหร่ ฉันจะดีใจมาก
เธอนี่ช่างเป็นนักสร้างสรรค์จริงๆ นะ
แต่เธอก็เป็นแบบนี้เสมอมาล่ะนะ
เอาล่ะ เก็บของให้เสร็จก่อนมืดดีกว่า
เอาเลย
ที่บ้านเธอจะโกรธรึเปล่า
ไม่เป็นไรหรอก
เคอร์ฟิวของเธอคือตอนเที่ยงคืนสินะ
ใช่แล้ว เหมือนกับซินเดอเรลล่า
จริงสินะ
หนาวจังเลย
เอ่อ...
เรา
จับมือกันได้ไหม
ได้สิ
ดีจัง
ที่ได้ทำแบบนี้
ได้เดินจับมือกับแฟนแบบนี้
มันเป็นครั้งแรกของฉันเลย
มันรู้สึกดีมากๆ เลย
ดีจังที่เธอพูดออกมาอย่างนั้น
เธอร้องไห้ง่ายจริงๆ ด้วย
แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ
แล้วเจอกันพรุ่งนี้
นับแต่นั้น คำนี้เป็นเหมือนรหัสลับของเรา
เราไปออกเดทกันแทบจะทุกวัน
ฉันถือเอง
ขอบใจ
อย่าหกล้มอีกล่ะ
ไม่ล้มหรอกน่า อะไรของเธอ
เธอจะทำอะไรเป็นข้าวเย็น
ความลับ เธอคิดว่าฉันจะทำอะไร
เอ แกงกะหรี่รึเปล่า
ไม่ใช่
ฉันน่ะปอกผักเป็นอย่างเดียวนะ
ไม่เป็นไรหรอก
เดี๋ยว กุญแจ
ขอฉันถ่ายรูปได้ไหม
หา ก็ได้
มองทางนี้นะ
เอ้า ชีส
โอเค
ไปดื่มชาซะไป
เพราะเธอไม่มีกา ก็ใช้ไอ้นี่ต้มน้ำแทนแล้วกัน
แก้วอยู่ตรงนั้นนะ
ครับ
- เอ้า - ครับ
แต่นแต๊น
ว้าว น่ากินจัง
ทานล่ะนะ
เชิญเลย
อร่อย
อร่อยจริงๆ นะ
สตูว์เนื้อนี่รสชาติเหมือนที่แม่ฉันทำเลย
คงเป็นเพราะใช้ส่วนผสมลับคือ ช็อกโกแลตเหมือนกัน
เดี๋ยวก่อน เธอรู้ได้ยังไง
รู้อะไร
รู้ว่าแม่ฉันใส่ช็อกโกแลตในสตูว์
เธอเคยบอกฉันแล้วนี่
ไม่เคยนะ
เหรอ
จะว่าไป เรื่องแบบนี้ก็เคยเกิดขึ้นมาก่อนนะ
อะไร
กับรูปยีราฟไง
ที่สวนสัตว์ เธอบอกว่า รูปนั้นจะถูกเอาไปติดโชว์ที่โรงเรียน
แล้วมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ
มันอาจจะแค่บังเอิญก็ได้
เอมิจัง
เธออาจมีพลังในการทำนายอนาคตได้ก็ได้นะ
แล้วถ้าเกิดว่าฉันมีจริง ๆ ล่ะ
หา
ถ้าฉันมีพลังในการทำนายอนาคตจริงๆ
เธอจะทำยังไง
แบบนั้นก็คงน่าทึ่งมาก
ใช่ไหมล่ะ
ถ้ามีจริง ฉันก็ไปเล่นพนันที่ไหนก็จะชนะตลอด
เราคงจะรวยแย่เลยนะ
ฉันชอบการทำงานหาเงินมากกว่านะ
สมเป็นลูกผู้ชาย
แล้วอนาคตของเธอล่ะ
อย่างเช่นของอาชีพในอนาคตของเธอ
ถ้าเกิดฉันมองเห็นอนาคตของเธอจริงๆ
เธอจะทำยังไง
ไม่เอา ฉันไม่อยากรู้หรอก
น่าเสียดายที่ฉันทำนายไม่ได้ เพราะฉันก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดา
เสียใจด้วยนะ
กินข้าวกันดีกว่า
"ร้านซักผ้า"
- ไง - ไง
ไม่เจอกันพักใหญ่เลยนะ
จริง
ทุกอย่างไปได้สวยไหม
เธอทำกับข้าวให้ฉันกิน
คงอร่อยน่าดู
วันนี้จะเอาทรงไหนดีคะ
เอา ตัดให้สั้นๆ แล้วกัน
อยากให้แสกผมไหม
- ดี รบกวนด้วยนะครับ - ค่ะ
"วันที่ 15"
ตอนฉันอยู่ ป.6 ฉันเล่นละครโรงเรียน
ตอนนี้ชุดที่ฉันใส่เป็นถุงขยะ
เธอเล่นบทอะไร
เป็นคนแก่
คนแก่เหรอ
มันสนุกมากจนตอนกลางคืน ฉันนอนทั้งที่ใส่ชุดถุงขยะนั่น
แล้วพอตื่นขึ้นมา ฉันก็เหงื่อแตกเต็มไปหมด
เพราะถุงขยะมันไม่ซับเหงื่อ
เสื้อผ้าถึงสำคัญไง
ใช่แล้ว
ฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอนะ
ที่ไม่อยากทิ้งบทที่เธอเล่นอยู่ไป
เอมิก็เคยเล่นละครเหมือนกันเหรอ
เคยสิ
เมื่อกี้ที่ฉันเรียกชื่อเธอ
มันมีคำลงท้ายว่าจังรึเปล่า
ไม่มีแล้วมันเสียหายตรงไหนล่ะ
ไม่เป็นไรใช่ไหม
แน่นอน
เอมิ
ทาคาโทชิ
มันเขินนะ
แต่ก็รู้สึกดีจัง
ใช่แล้ว
เอมิ
ทาคาโทชิ
เธอร้องไห้อีกแล้วเหรอ
เปล่าซะหน่อย
บ้าจัง
ฉัน...อยากกอดเธอ
งั้นทำไมไม่กอดล่ะ
ถึงเวลาเคอร์ฟิวแล้ว
เป็นอะไรไปเหรอ
เอมิ
ฉันต้องกลับแล้วล่ะ
เดี๋ยวเดินไปส่งนะ
ไม่เป็นไรหรอก เธอนอนต่อไปเถอะ
ฉันเดินไปส่งเธอเอง
ทันเวลาจนได้
16 มีนาคม วันที่ 1 ของฉัน (วันสุดท้ายของทาคาโทชิ) ฉันเป็นแบบให้เขาเป็นห้องเรียน
16 มีนาคม
อีก 15 วันจากนี้งั้นเหรอ
15 มีนาคม วันที่ 2 ของฉัน (วันที่ 29 ของเขา)
ฉันได้พบกับพ่อแม่ของทาคาโทชิ
มันอะไรกันเนี่ย
14 มีนาคม วันที่ 3 ของฉัน (วันที่ 28 ของเขา)
13 มีนาคม วันที่ 4 ของฉัน (วันที่ 27 ของเขา)
6 มีนาคม วันที่ 11 ของฉัน (วันที่ 20 ของเขา)
5 มีนาคม วันที่ 12 ของฉัน (วันที่ 19 ของเขา)
4 มีนาคม วันที่ 13 ของฉัน (วันที่ 18 ของเขา)
ทำไมมันถึงเป็นวันในอนาคต
แล้วทำไมมันถึงถอยหลังไปเรื่อยๆ
โทรศัพท์สาธารณะ
ฮัลโหล
ทาคาโทชิ
เอมิ
เธอเห็นไดอารี่แล้วใช่ไหม
ใช่
แต่ว่า...
เธอไม่เข้าใจอะไรในนั้นเลยใช่ไหม
ใช่
เอมิ มันคือ...
ฉัน
ปิดบังความลับบางอย่างกับเธอเอาไว้
วันพรุ่งนี้ฉันจะบอกเธอทุกเรื่อง
6 โมงเช้า
ฉันจะรอเธอที่ในห้องเรียน
อย่าลืมเอากล่องนั้นมาด้วย
กล่องเหรอ
เอมิ เดี๋ยวก่อน
เอมิ
ฮัลโหล เอมิ
เอมิ
คือว่า
เรื่องที่ฉันกำลังจะบอกเธอมันฟังดูเหลือเชื่อ
ถ้าฉันบอกว่า
นอกเหนือจากโลกนี้แล้ว
ยังมีโลกคู่ขนานอีกแห่งอยู่ด้วย เธอจะเชื่อฉันไหม
ฉันมาจากโลกคู่ขนาน
หา
โลกของฉัน
เป็นโลกที่เวลาเดินสวนทางกับโลกนี้
พูดอีกอย่างก็คือ
สิ่งที่เป็นอนาคตสำหรับเธอ
ก็คืออดีตสำหรับฉัน
เธอพูดเรื่องอะไร...
ฉันรู้ว่าเธอสงสัย
เธอสงสัยว่าฉันรู้ล่วงหน้าว่า รูปวาดของเธอจะถูกนำมาติดโชว์
ฉันไม่ได้มองเห็นอนาคตหรอกนะ
แต่เป็นเพราะเวลาของฉัน เดินสวนทางกับเวลาของเธอ
ฉันถึงรู้ได้
วันที่เธอวาดรูปนี้ที่สวนสัตว์
คือเวลาในอนาคตของฉัน ในอีก 15 วันข้างหน้า
ฉันก็แค่เล่าในสิ่งที่ฉันเคยเห็นให้เธอฟัง
เธอเอากล่องมารึเปล่า
อ๊ะ
เอาล่ะ มาเปิดมันด้วยกันนะ
เปิดแล้วดูข้างใน
แล้ว...
เธอจะเข้าใจ
หา
มันเป็นไปได้ยังไง
เธอถ่ายรูปกับพ่อแม่ฉัน
ภาพนี้...
มันจะถูกถ่าย
ในอนาคตของเธอ
ในอดีตของฉัน
ผู้หญิงคนที่ให้กล่องนี้กับเธอ หน้าตาของเธอเป็นยังไงนะ
เธออายุ 30 พอดีเลยใช่ไหม
เธอคือฉันในอีก 10 ปีข้างหน้า
คนที่เธอเจอเมื่อเธออายุ 10 ขวบ
คือฉันในอนาคต
เข้าใจรึเปล่า
ทาคาโทชิคุง ฉันจะฝากมันไว้กับเธอได้ไหม
ภายในนี้มีของสำคัญ เธออย่าทำมันหายนะ
อะไรอยู่ข้างในนี้เหรอฮะ
เมื่อเจอกันครั้งหน้า ฉันจะบอกกับเธอ
แล้วเราจะเปิดกล่องนี้ด้วยกัน
เกี่ยวก้อยสัญญานะ
เราจะพบกันได้หนึ่งครั้งในทุกๆ 5 ปี
ทุกๆ 5 ปี
แค่ 30 วัน ระหว่างพระจันทร์เดือนขึ้นกับเดือนแรม
หนึ่งครั้งในทุก 5 ปี
30 วัน
ใช่
ตอนที่เธออายุ 10 ขวบ เธอได้เจอกับฉันในโลกอนาคต
และ...
เธอได้เจอกันฉันตอนอายุ 5 ขวบ
ที่ทาการะงะอิเคะ
ใช่แล้ว
คนที่ช่วยชีวิตเธอไว้ตอนที่เธออายุ 5 ขวบ ก็คือฉันในอนาคต
15 ปีก่อน...
สำหรับฉัน มันคืออีก 15 ปีข้างหน้า
ฉันช่วยชีวิตเธอตอนที่ฉันอายุ 35
ผู้หญิงคนนั้นก็คือ...
เอมิ...
จำได้ใช่ไหมที่ฉันบอกเธอว่า ฉันเกือบตายตอนที่ฉันอายุ 5 ขวบ
คนที่ช่วยชีวิตฉันไว้ก็เธอ...ทาคาโทชิ
เธอช่วยชีวิตฉันไว้
ฉันอายุ 5 ขวบ
และเธอเมื่ออายุ 35 ปีเป็นคนช่วยชีวิตฉันไว้
พูดอีกอย่างก็คือ
เธอช่วยชีวิตฉัน
และฉันช่วยชีวิตเธอ
เป็นเพราะว่า...
เธอกับฉันช่วยชีวิตของกันและกันไว้ ในสุดปลายของห้วงเวลาที่เราจะได้ใช้ด้วยกัน
มันทำให้เราได้มาพบเจอกัน
ตอนที่เราอายุ 20 เท่ากัน และได้กลายมาเป็นแฟนกัน
ฉันเป็นคนตัดผมให้เธอใช่ไหม
ฉันตัดได้ดีใช่ไหมล่ะ
งั้นเมื่อวานนี้...
สำหรับเอมิก็คือ...
ใช่แล้ว มันคือพรุ่งนี้
ที่ฉันจะตัดผมให้กับเธอ
สิ่งที่เขียนอยู่ในไดอารี่นั้น
คือสิ่งที่ฉันบอกกับเธอใช่ไหม
ใช่
5 ปีก่อน
ซึ่งคืออีก 5 ปีให้หลัง
เธอจะเล่าเรื่องราวเหล่านี้ให้ฉันฟัง
เธอกำลังทำตาม
ในสิ่งที่เขียนไว้ในไดอารี่ใช่ไหม
ใช่
มันคือโชคชะตา ที่เราเคยได้ใช้เวลาร่วมกัน
และจะได้ใช้เวลาร่วมกัน
อย่างนี้นี่เอง
ขณะที่เธอพูดเรื่องนี้
เธอดูเหมือนกับทุกๆ ครั้ง
นี่
- จำได้ไหม - น่ารักจังเลย
ปอมเมอเรเนียนใช่ไหม
"วันที่ 19"
ทุกอย่างมันสมบูรณ์แบบเกินไป
ไม่ว่าจะทำอะไรมันก็ล้วนไปได้ด้วยดี
แต่ว่าทุกอย่างนั้น
เราทำมันลงไป เพียงเพราะทำตามไดอารี่หรือเปล่า
เหมือนกับการเล่นละคร
มันเป็นโชคชะตาที่เราเคยได้ใช้เวลาร่วมกัน
และจะได้ใช้เวลาร่วมกัน
ขอโทษที่ให้รอนะ
เป็นอะไรไป
ไม่มีอะไร
งั้นไปนั่งชิงช้าสวรรค์กันเถอะ
6 มีนาคม วันที่ 11 ของฉัน (วันที่ 20 ของเขา)
เราไปที่การ์เด้น มิวเซียม ฮิเออิ
เร็วๆ เข้าสิ
ว้าว สวยจังเลย
วิวสวยมากเลย
ไปนั่งตรงนั้นกันเถอะ
นั่งละ
เอ๊ะ
วิวแบบนี้ไม่ได้สวยเท่าไหร่
ความสูงของเก้าอี้มันไม่ใช่
มันเป็นความผิดของเธอนะ
นั่งลงสิ ทาคาโทชิ
ไม่เป็นไรหรอก
เหรอ
ฉันหิวแล้วล่ะ
อาหารกลางวันวันนี้...
ตอนนั้นเธอกินอะไรนะ
นี่ เอมิ
อะไรเหรอ
เราจำเป็น
ต้องทำตามในไดอารี่ทุกอย่างเลยเหรอ
เราอาจไม่ต้องทำอย่างนั้นก็ได้นะ
ตราบเท่าที่เรายังทำตามเรื่องใหญ่ ๆ ในไดอารี่
อย่างเช่นการช่วยชีวิตกันและกันในอีก 15 ปี
แค่เรื่องพวกนั้นก็พอ
ทำไมเธอถึงพูดแบบนั้นล่ะ
เพราะว่า...
ฉันทนไม่ได้
ช่วงเวลาที่ฉันอยู่กับเธอเมื่อวานนี้
มาวันนี้เธอก็จะไม่มีความทรงจำ ในส่วนนั้นอยู่
ไม่ใช่แค่นั้นหรอก
กับความทรงจำทั้งหมดที่ฉันมีต่อเธอ
ถึงตอนนั้นเธอไม่ได้ล่วงรู้ถึงมันด้วยซ้ำ
ฉันยิ่งเห็นความจริงนี้มากเท่าไหร่
มันก็ยิ่งทรมานมากเท่านั้น
แม้ว่าตอนนั้นฉันจะอยู่กับเอมิ
แต่ฉันก็รู้สึกเหมือนว่ามันไม่ใช่เธอ
การอยู่กับเธอทำให้ฉันเจ็บปวด...
ฉันขอโทษนะ
เดี๋ยวก่อน
เรื่องทั้งหมดนี้
จะต้องเป็นไปตามที่วางแผนไว้ใช่ไหม
"ร้านซักผ้า"
ไง
ทะเลาะกันมาเหรอ
มันเหมือนเราต่างกำลังเดินสวนทางกัน
มั้งนะ...
เดินสวนทางกันงั้นเหรอ
นี่ มาดูนี่สิ
แม้แต่โลกกับดวงจันทร์ก็โคจรสวนทางกัน
เวียนไปเวียนมาด้วยระยะที่ห่างเท่าเดิม
ถ้าโลกกับดวงจันทร์คบกัน มันคงลำบากน่าดู
อย่างน้อยพวกนายสองคน ก็ยังเจอกันพูดคุยกันได้
นายควรคุยกับเธอ
แล้วที่จริงพระจันทร์ กำลังออกห่างจากโลกไปทุก ๆ ปีปีละ 4 ซม.
ยิ่งแบบนี้นายยิ่งต้องคุยนะ
ถ้าเกิดฉันไม่ไปเจอกับเอมิอีก
โชคชะตาของเราจะเปลี่ยนไปรึเปล่า
ถ้าจะให้อยู่ด้วยกันต่อไป
โดยที่ไม่ต้องพูดถึง เรืองทีเกิดขึ้นในวันที่ผ่านๆ มา
มันเจ็บปวดเกินไป...
ทั้งที่มันเจ็บปวดถึงเพียงนี้
ทำไมเอมิถึงทำท่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เธอร้องไห้อีกแล้วเหรอ
ไม่สิ
ฉัน...
เป็นคนน้ำตาไหลง่าย
เอมิมักจะร้องไห้ในเวลาแปลกๆ
ได้เดินจับมือกับแฟนแบบนี้
มันเป็นครั้งแรกของฉันเลย
มันรู้สึกดีมากๆ เลย
มันไม่ใช่ครั้งแรกของเธอ
ดีจังที่เธอพูดออกมาอย่างนั้น
สำหรับเอมิ
นั่นเป็นครั้งสุดท้าย
ทาคาโทชิคุง
ทุกอย่างที่เป็นครั้งแรกสำหรับผม
สำหรับเอมิ
ทั้งหมดเป็นครั้งสุดท้าย ที่จะไม่มีวันหวนกลับมาอีก
แต่ถึงอย่างนั้น
เอมิก็ยังคงยิ้มได้
มินามิยามะคุง
วันเวลาที่ยิ่งผ่านไป เราสองก็จะยิ่งห่างกันมากขึ้น
ซึ่งหมายความว่า
เมื่อถึงเวลาที่เธอรับสาย
ฮัลโหล
พรุ่งนี้
ในวันพรุ่งนี้ของเธอ
สิ่งที่ฉันจะทำกับเธอมันดูใจร้ายมาก
แต่ว่า...
ฉันก้าวข้ามมันได้แล้ว
ฉันเอาชนะความรู้สึกนั้นได้แล้ว
มันง่ายนิดเดียว
เหตุผลที่ทำให้ฉันเจ็บปวด
และเหตุผลที่ฉันอยากก้าวข้ามความรู้สึกนั้น
เพราะว่า
ฉันรักเธอมาก
ทาคาโทชิ
ฉันก็รักเธอเหมือนกัน
ฉันก็เหมือนกัน
ฉันรักเธอ
พรุ่งนี้
เราจะได้เจอกันใช่ไหม
ฉันจะได้เจอกับตัวเธอของเมื่อวานใช่ไหม
"วันที่ 21"
ใช่
เอมิ ตลอดเวลาที่ผ่านมา...
เธอต้องอดทนมามากสินะ
เธอที่ฉันได้เห็นในช่วงเวลาที่ผ่านมา
กับเธอที่ฉันจะได้เห็นจากช่วงเวลานี้ไป
อาจจะน้ำตาไหลเป็นบางครั้ง
ครั้งแรกที่เราจับมือกัน เธอร้องไห้
เพราะมันเป็นครั้งสุดท้ายของเธอ
เพราะหลังจากเวลานั้น
เธอก็ไม่อาจที่จะจับมือกับฉันได้อีกต่อไป
วิธีที่เธอเรียกฉัน
จากทาคาโทชิคุง
มาเรียกด้วยนามสกุลเป็นมินามิยามะคุง
มันแสดงถึงการที่เป็นทางการมากขึ้นเรื่อยๆ
ท้ายที่สุด เธอก็จะมีทีท่ากับฉัน เหมือนฉันเป็นคนแปลกหน้า
ฉันขอโทษ ที่ฉันไม่เคยรู้เลย
ฉันทำให้เธอต้องเจ็บปวด
เธอไม่เคยพูดเรื่องนี้กับฉันมาก่อน
ตอนฉันอายุ 5 ขวบ ฉันเดินทางมายังโลกฟากนี้กับครอบครัวของฉัน
เราไปงานเทศกาลที่อยู่ใกล้ๆ
แต่แล้วมันก็เกิดเหตุระเบิด
ฉันอยู่ในงานพอดี
มันอันตรายมาก
แต่มีใครคนหนึ่ง ช่วยฉันเอาไว้ได้ทันเวลาพอดี
มันก็คือเธอนั่นเอง
ทาคาโทชิ มันคือเธอเมื่อตอนอายุ 35
เธอในอนาคตเป็นคนที่วิเศษมาก และฉันรู้สึกได้ทันทีว่าเธอคือคนคนนั้น
ฉันถึงได้มาทำในสิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่นี้
ฉันถึงได้ทนความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นนี้ได้
เพราะฉันอยากเห็นเธอในปัจจุบันนี้
เอมิ...
"วันที่ 22 เหลืออีก 8 วัน"
อรุณสวัสดิ์
อรุณสวัสดิ์ ทาคาโทชิคุง
โปรแกรมของวันนี้เป็นอย่างนี้นะ
ครับ
เธอจะไปศาลเจ้าฟุชิมิอินาริกับฉัน
รับทราบครับ
นับจากเวลานั้น
เราสองคนพยายาม ใช้ห้วงเวลาที่ยังเหลือให้มีคุณค่าที่สุด
ต้มน้ำด้วยไอ้นี่นะ
ค่ะ
แล้วก็แก้ว นี่คือแก้วของฉัน ส่วนนี่คือแก้วของเธอ
ค่ะ
อะไรอีกดี
เรามาชี้พร้อมๆ กันดีกว่านะ
หนึ่ง สอง... อันนี้
เราเลือกอันเดียวกันเลย
เราเลือกถูกอันแล้ว
- อร่อยมากเลย - ใช่ไหมล่ะ
มันต้องโรลชาเขียวนี่แหละ
ใช่แล้ว
ฉันจะกระโดดแล้วนะ
เอมิ
หา
เรามาสร้างความทรงจำกันเถอะ
ความทรงจำเหรอ
เราไม่อาจกลับมามีอายุ 20 ได้อีกแล้ว
ความทรงจำนี้จะเชื่อมเรา ในตอนนี้กับวันพรุ่งนี้ของเรา
เอาสิ
สุดยอดเลย
ไง
นี่เป็นครั้งแรกเลยใช่ไหมที่เธอเจอเขา หมอนั่นคือ
อุเอะยามะคุงใช่ไหม
เก่งมาก
อุเอะยามะคุง
- ไม่เจอกันนานเลย - ไม่เจอกันนานเลยนะ
ทุกคน นี่เอมิจัง แฟนของทาคาโทชิ
จริงเหรอ
น่ารักมากเลย
เธอถูกมันหลอกรึเปล่า
ถอยไปๆ
นายไปหลอกเธอท่าไหน
ดีแล้วที่พวกนายคืนดีกันได้
ต้องขอบคุณนาย
ขอบใจมาก
ท่าทางนายดูเปลี่ยนไปนะ
หา
นายดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น
อย่างนั้นเหรอ
เอาชาไหม
พวกนายเหมาะสมกันดีนะ
ใช่ไหมล่ะ
ฉันควรจะเริ่มเตรียมตัวแล้วสินะ
เพราะอีกไม่ช้า ฉันจะต้องลาจากตัวเธอในปัจจุบัน
และตัวเราเองก็จะค่อยๆ
เปลี่ยนไปจนไม่เป็นอย่างนี้
งั้น...
เราทั้งสองคนต่างก็ต้องเริ่ม
ใช่
เราอยู่ในสภาพเดียวกัน
จริงด้วยนะ
เรามาพยายามกันนะ
แบบที่เธอทำกับเพื่อนเมื่อกี้ใช่ไหม
เท่ไหม
เท่สิ
เอมิ
ฉันรักเธอนะ
อ๊ะ ดาว
เราไม่ได้เดินสวนกันและผ่านเลย
จุดปลายของเส้นทาง จะหวนมาบรรจบผูกกันอีกครั้ง
เพื่อเชื่อมเราเป็นหนึ่งเดียว
นั่นคือคำพูดของเธอ
ในวันแรกของฉัน ซึ่งเป็นวันสุดท้ายของเธอ
เธอช่วยพูดคำนี้กับฉัน
ให้กับตัวฉันในอนาคตได้ฟังได้ไหม ถ้าตัวฉันในอนาคตเกิดกังวลขึ้นมา
ฉันสัญญา
15 มีนาคม วันที่ 2 ของฉัน (วันที่ 29 ของเขา)
ฉันได้พบกับพ่อแม่ของทาคาโทชิ
"วันที่ 29"
ขอโทษที่ทำให้รอนะ
ไปกันไหม
เป็นอะไรไปเหรอ
เปล่า
นี่เป็นเส้นทางที่ฉันนั่งรถกลับบ้าน หลังจากเตะบอล
ฉันเคยไปเล่นที่ศาลเจ้านั้นบ่อยๆ
ฉันเคยซื้อของชำที่ซูเปอร์มาร์เก็ตนั้น
ที่นี่คือเมืองบ้านเกิดของเธอสินะ
ที่นี่...
ร้านขายทาโกะยากิที่ว่า
ร้านนี้ยังไม่เจ๊ง
สวัสดีครับ
ขอ 30 ลูกได้ไหมครับ
ครับ
จะกินเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ
ฉันอยากลองสั่ง 30 ลูกดูบ้างซักครั้งน่ะ
ฉันเข้าใจอารมณ์นั้นนะ
- อร่อยไหม - อร่อยมาก
มันเป็นรสแบบพื้นบ้านแท้ๆ
ร้อน...
ทาคาโทชิคุง เธอไม่ชอบเล่นฟุตบอลหรอกเหรอ
ใช่ฮะ
แต่พ่อจะดีใจทุกครั้งเวลาเห็นผมเล่นฟุตบอล
แล้วจริงๆ เธอชอบอะไร
ผมชอบวาดการ์ตูน
แปลว่าอนาคตเธออยากนักเขียนการ์ตูนใช่ไหม
ฮะ
เธอต้องเป็นได้แน่
ฉันมั่นใจ...
ว่าเธอจะเติบโตขึ้นเป็นนักสร้างสรรค์
แต่อร่อยมากเลย
กลับมาแล้วครับ
ตายแล้ว สวัสดีจ้ะ
นี่ ฟุคุจู เอมิซัง ครับ
ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
แฟนของผมเอง
หนูนี่สวยจังเลยนะ แม่ล่ะตกใจจริงๆ
ไม่หรอกค่ะ
ลูกไปเจอเธอเข้าที่ไหน
ผมเจอเธอบนรถไฟ
แล้วผมก็บอกเธอไปว่าผมชอบเธอ
จริงง่ะ คนอย่างลูกเนี่ยนะ ใช่ไหมพ่อ
พ่อไม่มีอะไรจะพูดกับลูกเขาหน่อยเหรอ
แกมีเงินใช้พอรึเปล่า
ผมมีงานพิเศษทำครับ
ถ้าไม่มีใช้ก็บอกแล้วกัน
ลูกผอมลงใช่ไหม
งั้นเหรอครับ
ลูกจะอยู่กินข้าวเย็นด้วยใช่ไหม
อยู่นะ
มาแล้วๆ ขอโทษที่ให้รอนะ
ค่ะ
เชิญทานได้เลย
สตูว์เนื้อ
มันเป็นเมนูโปรดของเด็กคนนี้เลยนะ
เหรอคะ
ทานได้เลยนะ
ทานล่ะนะคะ
อร่อยจังเลยค่ะ
ใช่ไหมล่ะ
ความลับก็คือ ต้องใส่ช็อกโกแลตลงไปด้วยนิดนึง
ช็อกโกแลตเหรอคะ
คราวหน้าหนูจะลองทำดูนะ
หนูว่าทาคาโทชิเป็นคนยังไง
เขาเป็นคนที่ใจดีมากค่ะ
งั้นแม่ก็ฝากฟุคุจูซังดูแลเขาด้วยนะ
บางทีเขาก็เป็นคนซุ่มซ่าม
- เหรอคะ - ใช่แล้ว
ตอนเด็กๆ เขาเคยตกไปในสระน้ำ
เหรอคะ
ที่ทาการะงะอิเคะน่ะ
แต่มีผู้หญิงคนนึงที่บังเอิญไป อยู่ตรงนั้นช่วยชีวิตเขาไว้...ใช่ไหม
ครับ
เราตามหาผู้หญิงคนนั้นไปทั่ว แต่ก็ไม่เจอเลย
เราเลยขอบคุณเธอไม่ได้
ใช่
มีอะไรเหรอ
เธอกับพ่อเธอ เมื่อกี้เหมือนกันมากเลยนะ
จริงด้วย กลายเป็นว่าสองคนนี้ เริ่มเหมือนกันเข้าไปทุกทีแล้ว
ว่าไหม
ฉันออกไปสูบบุหรี่นะ
ก่อนที่ลูกจะมาถึง
พ่อเขาก็เอาแต่ถามว่า "เมื่อไหร่ทาคาโทชิจะกลับมาซะที"
และเขาก็ทำความสะอาดบ้านรอด้วย
ลูกควรกลับมาบ้านให้บ่อยกว่านี้นะ
แล้วพาเอมิซังมาด้วยนะ
ถ่ายล่ะนะคะ
พ่อแม่เธอน่ารักมากๆ เลยนะ
ทำไม...
เธอกับฉันถึงไม่มีวัน ได้มีโอกาสเป็นครอบครัวเดียวกัน
ฉันขอโทษนะ
เธอจะขอโทษทำไม
แต่ยังไง...
ฉันก็ต้องขอโทษจริงๆ
วันนี้...กำลังจะสิ้นสุดลงในไม่ช้า...
16 มีนาคม วันที่ 1 ของฉัน ฉันเป็นแบบให้เขาเป็นห้องเรียน
และวันสุดท้ายก็ได้มาถึง
สำหรับเธอ
"วันที่ 30"
วันนี้คงเป็นวันแรกสินะ
ฉันพูดถูกไหม
จู่ๆ ฉันก็ขอให้เธอมาเป็นแบบให้ เธอโอเคไหม
ฉันโอเคค่ะ
เธอรู้ไหม
ในวันแรกที่ฉันได้เจอเธอ ซึ่งคืออีก 30 วันให้หลังสำหรับเธอ
ฉันมันไม่เท่เอาซะเลย
ทรงผมก็ดูน่าเกลียด
สิ่งเดียวที่ฉันภูมิใจในตอนนี้ ก็คือผมที่เธอตัดให้
สำหรับตัวฉันในปัจจุบัน
สิ่งเดียวที่ฉันจะทำเพื่อเธอได้ก็คือการวาดภาพ
เพราะฉะนั้น
สิ่งที่ฉันจะทำนี้
ฉันไม่ได้ทำ เพราะมันอยู่ในโปรแกรมที่จะต้องทำ
แต่ฉันทำด้วยความรู้สึกจากทั้งหมดหัวใจ
ตลอดช่วงเวลา 30 วันที่ผ่านมานี้
ฉันอยากจะวาดรูปเธอ
ได้สิ
งั้นเริ่มกันเลยไหม
คือว่า
ฉันก็มีเรื่องที่จะต้องขอร้องคุณเหมือนกันค่ะ
ฉันอยากให้คุณเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น ให้ฉันฟังอย่างละเอียด
สมุดเล่มนี้มีข้อมูลกว้างๆ ที่คุณเล่าให้ฉันฟังตอนคุณอายุ 25
แต่สมุดที่ฉันอยากจะใช้จดข้อมูลจริงๆ คือเล่มนี้
ฉันอยากจดข้อมูลเพิ่มเติมที่ได้จากคุณ ในระหว่างที่ความทรงจำของคุณยังสดใหม่อยู่
ฉันอยากให้คุณบอกฉันว่าจนถึงวันนี้
เราได้ใช้เวลาร่วมกันยังไงบ้าง
เข้าใจแล้ว
งั้นเริ่มจากวันแรกนะ
ฉันเห็นเธอบนรถไฟ ในระหว่างทางไปวิทยาลัย
คาบแรกของฉันคือตอน 9 โมง ฉันเลยขึ้นรถไฟตอน 8 โมง
นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเธอ
เดทครั้งแรกของเรา
ฉันต้องให้อุเอะยามะ ช่วยแนะให้ว่าต้องทำยังไงบ้าง
ฉันเลยไปถึงที่ ที่เรานัดกัน 2 ชั่วโมงล่วงหน้า
เธอบอกว่าเธออยากกินพิซซ่าอีก
เธอบอกว่า เธอไม่อยากจบมื้อนั้นด้วยของไม่อร่อย
ฉันตลกจังเลย
แล้วเราก็ต้องรีบไปให้ทันหนังฉาย
วันนั้นที่ห้อง เธอตัดผมให้ฉัน
โดยที่ใช้ถุงขยะ...
รอบๆ ตัวเรามีแต่คนที่เป็นแฟนกัน
ฉันก็เลยตื่นเต้นมาก
เพราะว่าอากาศดี เราเลยไปเดินเล่นกัน ที่ริมแม่น้ำคาโมะแล้วก็ถ่ายรูป
แล้วเธอก็กระโดดข้ามจาก หินก้อนนึงไปยังอีกก้อนนึง
แล้วเธอ...
เธอก็...
ถ้าเรายังมัวทำแบบนี้กันต่อไป
ฉันว่าเธอคงจะไม่สนุก
ถ้าเราทำทุกอย่างตามบทที่เขียนเอาไว้
แล้วมันสนุกตรงไหน
การที่ฉันได้เจอเธอวันนี้
มันทำให้ฉันได้เข้าใจ
ว่าเหตุผลเพียงอย่างเดียว...
ที่ทำให้ตัวฉันมีความสุข
ทำให้ตัวฉันต้องเจ็บปวด...
ที่ก่อให้เกิดความรู้สึกต่างๆ มากมายขึ้นกับฉัน...
คือการที่เธอ
ได้พยายามทำทุกอย่างเพื่อเราสองคน
ไม่จริงหรอก
ต่อให้ฉันจะรู้ล่วงหน้าว่าอะไรจะเกิดขึ้น
ความสุขที่เกิด มันก็ยังคงเป็นความสุขอยู่ดี
ขอโทษนะ
ฉันเองก็ร้องไห้ง่ายเหมือนกัน
ทาคาโทชิ
ฉันเป็นแฟนที่ดีหรือเปล่า
จนถึงวันนี้...เธอมีความสุขไหม
ฉันมีความสุขที่สุดแล้ว
มันคงเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดแล้วสินะ
จากนี้ไป
ฉันก็จะค่อยๆ เดินเข้าไปสู่อดีตของเธอ
และฉันก็จะไม่ใช่แฟนของเธออีกต่อไป
เราจะเดินสวนทางกันไป
เราไม่ได้เดินสวนทางกัน
เราไม่ได้เดินสวนกันและผ่านเลย
จุดปลายของเส้นทาง จะหวนมาบรรจบผูกกันอีกครั้ง
เพื่อเชื่อมเราเป็นหนึ่งเดียว
เราสอง...
จะกลายเป็นหนึ่งชีวิต...
เราไม่ได้เดินสวนกันและผ่านเลย
จุดปลายของเส้นทาง จะหวนมาบรรจบผูกกันอีกครั้ง
นั่นคือสิ่งที่เธอบอกกับฉัน
และในอนาคต เธอนั้นยิ่งมีความเป็นผู้ใหญ่ และเป็นผู้ชายทีแสนวิเศษ
นี่...
คือตัวฉันเหรอ
เบื้องหน้าฉัน
คือภาพวาดของตัวฉันที่เธอนั้นทะนุถนอม
ฉันอยากได้เจอ
คุณตอนอายุ 20
เราสองคนตอนอายุ 20
ด้วยเหตุนั้น
30 วันที่แสนมีค่าของฉันจึงได้เริ่มต้นขึ้น
"วันที่ 1"
นี่ ฟุคุจู เอมิซัง ครับ
ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
แฟนของผมเอง
รู้สึกดีจัง
จริงด้วย
โปรแกรมของวันนี้เป็นอย่างนี้นะ
ครับ
เธอจะไปศาลเจ้าฟุชิมิอินาริกับฉัน
เอมิ
ทาคาโทชิ
เธอร้องไห้อีกแล้วเหรอ
ไม่ได้ร้องไห้ซะหน่อย
เรา...
จับมือกันได้ไหม
ได้สิ
ฟุคุจูซัง
คุณจะ...
เป็นแฟนกับผมได้ไหม
ฉันไม่ใช่คนที่น่ารักอะไรนักหรอก
เสร็จละ
รูปสวยนะ
ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่
ก็ฉันบอกว่า "แล้วเจอกันพรุ่งนี้" ไง
เดี๋ยวก่อนนะ
เราจะได้พบกันอีก
ใช่ไหม
แล้วเจอกันอีกนะ
แล้วเจอกัน
แล้วเจอกันพรุ่งนี้
เราจะได้เจอกันอีกไหมคะ
เราจะได้เจอกันอีก
ในที่สุดฉันก็ได้เดินทางมาถึง
จุดเริ่มต้นที่มีเขา